Ανθρώπινη φωνή: Ένα σπουδαίο εργαλείο

Η ανθρώπινη φωνή, είναι το αρχαιότερο όλων των οργάνων. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ «το ανώτερο», απλώς το πιο φυσικό, το πιο δικό μας όργανο. Αυτό που δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ή να αγοράσουμε. Αυτό με το οποίο γεννιόμαστε και… ωριμάζουμε μαζί του. Για να κατανοήσουμε όμως την μουσική του λειτουργία, ας το αντιμετωπίσουμε πρωτίστως ως ένα σπουδαίο εργαλείο.

Μας ακολουθεί, μας εξυπηρετεί και μας καθορίζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Μας χαρίζει το πολύτιμο δώρο της επικοινωνίας με τους γύρω μας. Χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε άμεσα τη χαρά, το θυμό, το φόβο, την διεκδίκηση.  Και, φυσικά, πόσες φορές το έχουμε κατηγορήσει για κάτι που μας στοίχισε αργότερα.

Μας ακολουθεί από τη μέρα που ερχόμαστε στον κόσμο για να εκφράσουμε τις βασικές  ανάγκες για την επιβίωση (όσο μεγαλύτερες, τόσο πιο… δυνατό) και, με έναν «μαγικό» τρόπο, όσο εμείς μεγαλώνουμε και μεγαλώνει και το βάρος της ζωής μας, εκείνο σιγά σιγά γίνεται όλο και πιο πλούσιο σε χρώματα, όλο και πιο…βαρύ, επιβλητικό, έμπειρο.

Τι γίνεται όμως με τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τη φωνή μας; Τι είναι αυτό που προκαλεί τα λάθη του χειρισμού αυτού, επιφέροντας αλλοιώσεις στον ήχο μας, επώδυνες καταστάσεις και, πολλές φορές, ακόμη και αδυναμία της χρήσης της φωνής;

Για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό, πρέπει να πιάσουμε την αρχή του νήματος. Ένα μωρό, αργότερα νήπιο και κατόπιν παιδί της προεφηβικής ηλικίας, χρησιμοποιεί τη φωνή του διαρκώς. Κλαίει, γελάει, φωνάζει και τραγουδάει δυνατά χωρίς φειδώ. Και χωρίς να επέρχεται η παραμικρή φωνητική κόπωση.

Οι φωνές των παιδιών σπανίως ακούγονται αλλοιωμένες ή κουρασμένες.  Το γεγονός αυτό μας αποδεικνύει πόσο άρτια είναι κατασκευασμένο το φωνητικό μας σύστημα και πόσο, ενστικτωδώς, σωστά χρησιμοποιούμε τον μηχανισμό της αναπνοής, στις μικρές ηλικίες. Όλα λειτουργούν τέλεια.

Έως ότου μεγαλώσουμε (ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα-εφηβική ή μετεφηβική ηλικία).  Η σκέψη, οι αναστολές, το άγχος, ο φόβος της έκθεσης παίρνουν τη θέση της παιδικής ξενοιασιάς και εξωστρέφειας. Η αναπνοή μπλοκάρει, το στόμα ανοίγει περιορισμένα, η στάση του σώματος αλλοιώνεται. Και η φωνή…μπερδεύεται.  Αυτή που ήξερε κάποτε πώς να τοποθετηθεί και να αντηχήσει στα σωστά ηχεία του σώματος, τώρα παλεύει να ακουστεί αβίαστα και αρμονικά, αλλά ο ανθρώπινος νους την εμποδίζει.  Κι έτσι ο ζωηρός κόσμος των φυσικών μας ήχων, μαζεύεται και κλειδώνεται μέσα μας.

Η εκπαίδευση λοιπόν της φωνής είναι ο τρόπος να την επαναφέρουμε εκεί που ήταν, αλλά και να την κάνουμε ακόμη πιο λειτουργική. Να γυμνάσουμε δηλαδή το σώμα και να του θυμίσουμε πώς λειτουργεί ο φωνητικός μηχανισμός. Να εκπαιδεύσουμε από την αρχή την αναπνοή μας ώστε να γίνει σύμμαχος στη διαδικασία της σωστής φώνησης.

Όταν λοιπόν κατακτηθεί ξανά αυτή η λειτουργία που χάσαμε σε έναν βαθμό με την πάροδο του χρόνου, τότε ίσως αρχίσουμε να εκφραζόμαστε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και αυτό θα συμβάλλει οπωσδήποτε στην πορεία της καθημερινότητας και της ζωής γενικότερα.